Έπειτα από πολλά χρόνια μεταλλάξεων και εξέλιξης η διαδικασία προσαρμογής της ζωής στην φύση, παίρνει άλλη διάσταση. Ο αγώνας για την επιβίωση οδηγεί σε διαφορετική μορφή εξέλιξης σε ορισμένα είδη. Το κυριότερο από αυτά είναι ένα (ή και δυο) είδος που θα εξελιχθεί κάποτε σε ένα ζωντανό, γνωστό ως «άνθρωπος (homo).

Για τα είδη αυτά, η νοημοσύνη και η δημιουργικότητα είναι τα χαρακτηριστικά που θα εξελίσσονται ραγδαία! Οι βιολογικές – σωματικές ικανότητες δεν αρκούν πια. Εμφανίζεται ένας λαμπρός κόσμος! Ένα ακόμα θαύμα αυτής της υπέροχης φύσης! Εμφανίζεται ο κόσμος των ιδεών! Τώρα πια, με την φαντασία και την δημιουργικότητα… με το μυαλό του, ένα μικρό μέρος του ζωικό βασιλείου, εκμεταλλευόμενο την ίδια την φύση, αρχίζει και κυριαρχεί!

Δημιουργούνται τα πρώτα εργαλεία… Τα πρώτα κυνηγητικά όπλα… Τα πρώτα σπίτια… Η πρώτη μορφή συνείδησης. Τώρα πια, ο άνθρωπος, αρχίζει να γνωρίζει. Ξεχωρίζει το «νοιώθω» από το «γνωρίζω»… Κατασκευάζει ένα μεγάλοι οικοδόμημα, στο οποίο θα στηριχτεί μέχρι και σήμερα… Βασισμένος στις καθημερινές παρατηρήσεις και τις εμπειρίες, δημιουργεί ο ίδιος ένα τρομερό κατασκεύασμα… την ΛΟΓΙΚΗ! Σε αυτήν βασίζεται και με γνώμονα αυτήν, εξελίσσεται…

Τώρα πλέον, η εξέλιξη αλλάζει χώρο. Όχι όμως κανόνες… Όπως ο ανταγωνισμός, μεταξύ όλου του ζωικού βασιλείου, και η ανάγκη για επιβίωση, οδήγησαν τον άνθρωπο στο να δημιουργήσει τον κόσμο των ιδεών, έτσι ο ανταγωνισμός, μεταξύ του ίδιου είδους πλέον, τον οδηγεί στο να εξελίξει τον κόσμο αυτόν.

Έτσι, χρησιμοποιεί την ίδια την φύση, και τις ιδέες του ως ένα μέρος της φύσης, και τον ίδιο τον άνθρωπο ως ένα μέρος της φύσης… και εξελίσσεται… και αναπτύσσεται… και κυριαρχεί…

Και έτσι, η ατμόσφαιρα εμφανίζεται, φιλτράρει τις ηλιακές ακτινοβολίες, και αποτελεί μια “στέγη” προστασίας για τη ζωή. Η ζωή βγαίνει στην επιφάνεια.
Οι μικροοργανισμοί αυτοί υπόκεινται σε μεταλλάξεις (είτε από τον ήλιο είτε από άλλα αίτια που καθορίζονται από τη φύση), και εμφανίζονται πολλές “παραλλαγές” αυτών. Άλλα πλεονεκτούν και άλλοι υστερούν, όσον αφορά τα φυσικά τους χαρακτηριστικά. Η φύση φροντίζει να επιβιώσουν μόνο όσα πλεονεκτούν…

Εν τω μεταξύ και μια διαφορετική μορφή ζωής ακολουθεί την δικιά της πορεία εξέλιξης. Ο λόγος για τα φυτά. Αυτά με τη σειρά τους, φροντίζουν να διαμορφώσουν έτσι την ατμόσφαιρα, ώστε να έχει τη σημερινή της σύσταση. Σε αυτήν την ατμόσφαιρα θα προσαρμοστούν και οι υπόλοιπες μορφές ζωής.

Όσο εξελίσσονται τα όντα, αποκτούν όλο και περισσότερα κύτταρα και όλο και πιο ποικίλες λειτουργίες. Πράγμα που οδηγεί σε περισσότερες ενεργειακές ανάγκες. Έτσι, ξεκινά ακόμα ένας κύκλος ζωής, η γνωστή μας “τροφική αλυσίδα”!

Το ένα ζωντανό τρώει το άλλο, και μετατρέπει την ύλη σε ενέργεια, για να καλύψει τις ανάγκες του. Και η ζωή συνεχίζεται… και η ζωή εξελίσσεται…

Και εκεί.. Στα σπλάχνα της Γης, όπου το φως δεν φτάνει… αρχίζουν τα πρώτα ίχνη της ζωής να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Μονοκύτταροι οργανισμοί, φυτικοί και ζωικοί, επιβιώνουν σε συνθήκες τεράστιων πιέσεων και έλλειψης φωτός. Όσα πλησιάζουν στην επιφάνεια, καταστρέφονται από το ηλιακό φως που σαρώνει βίαια την επιφάνεια της γης. Αυτό, γιατί δεν έχουν την κατάλληλη προστασία από την ακτινοβολία.

Ωστόσο πολλαπλασιάζονται, εξελίσσονται, και σχηματίζονται οι πρώτοι πολυκύτταροι οργανισμοί. Και έτσι εμφανίζονται τα πρώτα παιδιά της Γής μας! Οι πρώτοι ανθοί της αβύσσου…

Όλοι αυτοί οι οργανισμοί, όλο αυτό το ζωικό βασίλειο του βυθού αρχίζει και αναπτύσσει τους κατάλληλους μηχανισμούς ώστε να αντέχει στο φως. Όσοι τα καταφέρνουν, επιβιώνουν στα φωτισμένα, πλέον, ύδατα… οι υπόλοιποι έχουν την ίδια μοίρα…

Εν τω μεταξύ, οι μικροοργανισμοί του βυθού κατά την”εκπνοή” τους ή και κατά την πέψη τους, απελευθερώνουν αέρια που συμβάλλουν σιγά σιγά στην διαμόρφωση της σημερινής ατμόσφαιρας. Ο πρώτος κύκλος της ζωής έχει αρχίσει…

Και καθώς είναι καλυμμένη ολόκληρη με νερό που εξατμίζεται και σχηματίζει τα σύννεφα, κάποιος από επάνω βάζει το «χεράκι» του. Η επιφάνεια του νερού, γεμάτη με τα κατάλληλα χημικά στοιχεία, ορισμένα από τα οποία έχει λάβει και από ουράνια σώματα (μετεωρίτες…) έχει ανάγκη από την ζωτική ενέργεια για να γίνει η κατάλληλη μίξη και να αρχίσει το ΘΑΥΜΑ! Και αυτό θα γίνει…

Συγκεντρώνεται η φύση και υλοποιεί το σχέδιό της! Ένας συννεφιασμένος ουρανός αρχίζει και κεραυνοβολεί αλύπητα κάθε γωνιά της Γης μας! Οι ενώσεις γίνονται! Αρχίζει η Ζωή στη Γη!

Και όταν έρθει η ώρα που θα ηρεμίσουν όλα… όταν θα έχει καθαρίσει ο ουρανός, όταν η Γή θα ξεκουράζεται… Κάπου εκεί στον βυθό της Θάλασσας, όπου δεν φτάνει το φώς του ήλιου, στη μήτρα της Γής μας… Οι πρώτοι μονοκύτταροι οργανισμοί, τα πρώτα ίχνη της ζωής κάνουν την εμφάνισή τους!

Η Γή μας πρόκειται να γίνει «ΜΑΝΑ»… έχει αλλάξει… Ένας ήρεμος, γαλάζιος πλανήτης, υδάτινος πλανήτης, χωρίς να έχει ακόμα την κατάλληλη ατμόσφαιρα για να φιλοξενήσει τη ζωή στην επιφάνειά της, διατηρεί την αρχή της ζωής στα «σπλάχνα» της… Όλα έχουν πάρει το δρόμο τους…

Μόνο που… τότε δεν ήταν τόσο γαλάζιος όσο νομίζουμε. Μια πύρινη, ηφαιστειογενής μάζα με πολύ βίαιη επιφάνεια… Ατίθαση, έφηβη, η Γη κάνει αισθητή την παρουσία της! Με μια υπέρθερμη «επιδερμίδα» που καλύπτεται από αέρια που εκλύονται από τα ηφαίστεια, «ζει» και απολαμβάνει τη θέση της στο βασίλειο του Ήλιου μας!

Και τα χρόνια περνάνε… Και η Γη ηρεμεί, ωριμάζει… Τα αέρια μετατρέπονται σε βροχή… Η βροχή προτού πλησιάσει στο έδαφος μετατρέπεται σε αέριο… Και μια συνεχής επανάληψη τέτοιων φαινομένων την καθησυχάζει και την δροσίζει…

Η Γή μας… Η πατρίδα μας… το σπίτι μας… Αρχίζει και βλέπει πιο σοβαρά την ύπαρξή της. Ο ενθουσιασμός της μετατρέπεται σε γαλήνη… Η χαρά της μετατρέπεται σε αγάπη! Οι άλλοι πλανήτες δεν της δίνουν και πολύ σημασία. Νοιώθει μόνη κι όμως τόσο χαρούμενη! Θέλει να μοιραστεί τη χαρά της, μα κανείς δεν την εκτιμά… Τότε αυτή η μεγάλη αγάπη που νοιώθει για την θέση της, για τον Ήλιο της, την οδηγεί σε μία και μόνη απόφαση! Να γίνει ΜΑΝΑ! «Μόνο η μάνα αγαπά τόσο τα παιδιά της… Μόνο τα παιδιά της νοιώθουν την αγάπη της και την κατανοούν!» Θα γίνει μάνα…

Το αποτέλεσμα έχει αποφασιστεί… Αρχίζει η διαδικασία… Τίθενται τα θεμέλια για να δημιουργηθούν τα «παιδιά» της Γής μας! Αρχίζει η διαδικασία…

Κάπου εκεί, σε μια γωνιά αυτού του κόσμου, πλανιέται ένας γαλαξίας διαμέτρου εκατό χιλιάδων ετών φωτός! (Απόσταση που, για να την διανύσει το φώς θέλει εκατό χιλιάδες έτη.) Πολλοί μύθοι αναφέρονται για την ονομασία του Γαλαξία (Galaxy, Milky Way) αυτού. Κάποιοι λένε ότι προήλθε από το γάλα της θεάς Ήρας, που σκορπίστηκε στους ουρανούς καθώς θήλαζε τον Ηρακλή, ο οποίος της δάγκωσε τη θηλή… (προφανώς δεν έγινε έτσι, αλλά ίσως από αυτόν τον μύθο να τον ονομάσαμε έτσι…)

Στον σπειροειδή αυτόν Γαλαξία και σε απόσταση περίπου είκοσι έξι χιλιάδων ετών φωτός, από το κέντρο του, εμφανίζεται ένας αστέρας που περιτριγυρίζεται από έναν δίσκο σκόνης και αερίων. Καθώς περνάνε τα χρόνια, η σκόνη και τα αέρια δημιουργούν συσσωματώματα που όλο και μεγαλώνουν και σιγά σιγά συντονίζονται, ευσταθούν σε καθορισμένες, ελλειπτικές τροχιές, καθαρίζουν τις γειτονιές τους (λόγω βαρύτητας) και καταφέρνουν να προσαρμοστούν και να «επιβιώσουν» στην γειτονιά αυτού το αστέρα που τόσο λαχταρούν! Έπειτα από επτακόσια εκατομμύρια χρόνια, περίπου, όλα ηρεμούν… οι πλανήτες αυτοί, που κατάφεραν να εγκατασταθούν στη γειτονιά αυτού του τόσο φιλόξενου αστέρα, μαζί με τον ίδιο τον οικοδεσπότη, δεν είναι τίποτα άλλο από το ηλιακό μας σύστημα…

Καθώς το 99.8% της μάζας του ηλιακού μας συστήματος είναι συγκεντρωμένο στον Ήλιο μας, το 0.13% το μοιράζονται οι πλανήτες και τα υπόλοιπα είναι μετεωρίτες και σκόνη…

Και ενώ όλοι οι πλανήτες είναι ευτυχισμένοι που βρέθηκαν στο φωτεινό περιβάλλον του φιλόξενου Ήλιου μας, ένας πλανήτης νιώθει ιδιαίτερα τυχερός! Ένας πλανήτης… ένας ευαίσθητος πλανήτης… ξεχειλίζει από ευτυχία!!

Ένας κόσμος γεμάτος ύλη και ενέργεια απαρτίζει την πραγματικότητα. Αλλού η σκόνη ύλης συσσωρεύεται σε μια μεγάλη μάζα, λόγω βαρύτητας… Αλλού έχει ήδη συσσωρευτεί. Και αυτή η συνεχώς αυξανόμενης μάζας, ύλη συμπιέζεται. Θερμαίνει τον πυρήνα του… μέχρι που δεν αντέχει και εκρήγνυται! Και σκορπίζεται και πάλι στον χώρο. Και ο πελώριος φωτεινός πυρήνας του, ή ένα μέρος αυτού, ή και πολλά μέρη, φωτίζουν στο βάθος του χρόνου και του χώρου. Νέοι αστέρες έχουν γεννηθεί! Μέσα από αυτές τις μαγευτικές, «πολύχρωμες» μήτρες του σύμπαντος, γνωστές και ως νεφελώματα.

Κι όμως, πέρα από αυτές τις τοπικές βιαιότητες, το Σύμπαν ηρεμεί… Αθόρυβο… Ψυχρό… Σκοτεινό… Με κάποιες φωτεινές κουκίδες να αχνοφαίνονται…

Τα αστέρια που γεννιούνται δεν είναι μοναχικά «όντα». Συγκεντρώνονται σε γαλαξίες, οι γαλαξίες συγκεντρώνονται σε σμήνη, σε μια οικογένεια γαλαξιών. Και αυτά με τη σειρά τους σε υπερσμήνη… Και έτσι σχηματίζουν τις οικογένειές τους, τις φιλίες τους, τις παρέες τους…

Πίσω από τα άστρα υπάρχουν οι σκοτεινοί τους «ακόλουθοι». Μεγάλα ουράνια σώματα, πολύ μικρά για τα αστέρια, διψούν για λίγο από το φώς τους. Ακολουθούν σαν παράσιτα, τους αστέρες και ισορροπούν σε καθορισμένες τροχιές γύρω από αυτούς. Άλλοι αστέρες τους δέχονται και τους φιλοξενούν. Άλλοι πάλι, οι περισσότεροι, τους καταπίνουν ή τους πετούν μακριά… Τα ταπεινά αυτά, ουράνια σώματα, που προσπαθούν να πλανηθούν στη γειτονιά ενός αστέρα, δεν είναι τίποτα άλλο από τους πλανήτες.

Πολλές φορές ακόμα μικρότερα σώματα, που θέλουν να βρεθούν στη γειτονιά ενός αστέρα, δεν τα καταφέρνουν άμεσα. Ορισμένα από αυτά καταφέρνουν με ύπουλες μεθόδους να βρεθούν στο χώρο που επιθυμούν. Αυτό θα το καταφέρουν, με το να βρίσκονται στη γειτονιά ενός πλανήτη! Όπως οι πλανήτες ακολουθούν ένα αστέρι, έτσι κι αυτά ακολουθούν έναν πλανήτη… Προσπαθούν και τα καταφέρνουν! Ίσως είναι ζήτημα τύχης… Ίσως και όχι… Αυτοί είναι οι γνωστοί μας δορυφόροι!

Στον υπόλοιπο χώρο υπάρχουν μεγάλα και μικρά ουράνια σώματα, σκόνη, φως, σκοτάδι… Σωματίδια και ακτινοβολίες που ίσως μας είναι άγνωστες ακόμα…

Αρχικά ήταν το τίποτα… Το απόλυτο τίποτα ήταν στο πουθενά… Το πουθενά ήταν στο ποτέ… Και ξαφνικά γίνεται κάτι το θαυμαστό! Μια «Διαταραχή στο κενό» προκαλεί το «κάτι», το «κάπου» και το «κάποτε»! Και ΟΛΟ αυτό αρχίζει να εκτείνεται με ασύλληπτες ταχύτητες και να δημιουργείται συνεχώς το «κάπου» και το «κάποτε» και να περιλαμβάνει ένα απίστευτα θερμό «κάτι»… Αυτό το «κάπου» μαζί με το «κάποτε» συνθέτουν τον χωρόχρονο. Και μαζί με «τα πάντα» που περιλαμβάνουν, συνθέτουν το σπίτι μας… Αυτό το τεράστιο και έρημο σπίτι μας… Το Σύμπαν μας!

Καθώς το Σύμπαν διαστέλλεται συνεχώς, δημιουργώντας χώρο και χρόνο, ψύχεται… Και καθώς ψύχεται, το τεράστιας ενέργειας φως, που το αποτελεί, αρχίζει και μετατρέπεται σε μια «σούπα» από ύλη… Αυτή η σούπα καθώς κρυώνει, μετατρέπεται μετά από «αρκετό καιρό» στην ύλη, όπως την γνωρίζουμε σήμερα… Και καθώς περνάνε οι στιγμές για το Σύμπαν, οι χιλιετίες για μας, όλα ισορροπούν… Όλα ηρεμούν… Και παίρνει την σημερινή του μορφή και δομή, αυτό το σπίτι μας… Το Σύμπαν μας…

Καιρό ήθελα να ξεκινήσω ένα (we)blog αλλά ποτέ δεν έβρισκα την ευκαιρία. Να λοιπόν που ήρθε η ώρα. Σκοπός μου είναι, πέρα από την οργάνωση των σκέψεών μου, να μοιραστώ μαζί σας κάποιες αλήθειες της καθημερινότητας που την μετατρέπουν σε μιζέρια.

Α, ναι! Σωστά! Να συστηθώ…

Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος όπως κι εσείς… Έχω τα καλά και τα κακά μου… Τα χαρίσματα και τα ελαττώματά μου… Ήρθα εδώ, να ζήσω για μερικές δεκαετίες (ίσως και αιώνα, που ξέρεις…) και να φύγω… Ήρθα να φωνάξω, να κάνω αισθητή την παρουσία μου, να απολαύσω αυτό το ΘΑΥΜΑ που ονομάζουμε ζωή και να βυθιστώ και πάλι στη σιωπή.

Κι αν έχω ένα πρόσωπο για να ξεχωρίζω από εσένα, καλύτερα να το κρατήσω για έξω. Εδώ μέσα κανείς δεν θα μας δει μαζί για να χρειαστεί να μας ξεχωρίσει.

Σε αυτό το ιστολόγιο, λοιπόν, θα ήθελα να δούμε την φύση. Από την αρχή της έως τώρα. Την ομορφιά της φύσης! Την εικόνα, τον ήχο, την γεύση, τη μυρωδιά και την υφή της φύσης που την κάνει τόσο ξεχωριστή. Την εξέλιξή της και τον άνθρωπο σαν ένα μέρος αυτής. Στην πορεία θα εμφανιστούν πολλά «φιλοσοφικά» ζητήματα, τα οποία ίσως μας απομακρύνουν από το θέμα μας. Αλλά κι αυτό είναι μια εξέλιξη! Θέλω να οδηγηθούμε στην κατανόηση του τι θέση έχουμε εδώ… Το πώς ο άνθρωπος με τα καμώματά του έχει «ξεφύγει»….

Αυτά για αρχή! Ευχαριστώ για τον χρόνο σας και ελπίζω όλοι μαζί να βαδίσουμε σε ένα γοητευτικό μονοπάτι ανακάλυψης του κόσμου που ζούμε… Σύντομα ΞΕΚΙΝΑΜΕ!